دید متفاوت

 امروز صبح به محض اینکه این خبر رو شنیدم به تو زنگ زدم چرا جواب ندادی؟ امیدوار بودم گوشی رو برداری و بگی که نه دروغه؛ دارم خوب می‏شم مثل همونی که شب عید گفتی... شنیده بودم از بس زخمات زیاده و اینقدر درد می‏کنه که شبها نمی‏تونی بخوابی... حالا بهتری؟! بمیرم دختر! بمیرم دوست! تو چقدر درد کشیدی! امشب راحت بخواب باشه؟ تلافی همه این مدتی که از درد خوابت نمی‏برد! باشه؟ همه یه روز می‏میرن! مرگ حقه من از درد کشیدن تو ناراحتم و از صبوری ات... شنیدم این اواخر گریه هم نمی‏تونستی بکنی؟ فریبای عزیز خداحافظ 

شنبه 29 فروردین1388 ساعت: 18:11

توسط:گيويان

سلام فريبا ... هيچ وقت نمي تونم اتاق شماره 206 دانشكده صدا و سيما رو فراموش كنم، فكر مي كنم حتي اگر همه تلاشم رو هم براي اين كار بكنم نتونم اون اتاق و آدمهايي رو كه تو اون كلاس ديدم فراموش كنم فريبا آذرنيا يكي از اون آدمها ست... غروري با شكوه و صفايي مثال زدني داشت تو كارهاش تلاشي نه فوق العاده اما بي تعارف و فروتنانه و بدون ذره اي تظاهر ديده مي شد دردمندي بود كه هرگز نمي خواست بابت ضعفها و دردهاش از ديگران باج بگيره يا اخاذي كنه روحيه اي بالا كه در دلي اميدوار خودشو نشون مي داد و همراه شده بود با پذيرشي واقع بينانه فريبا رفته يا ما مونديم؟ جاش خاليه و من مي دونم كه حالا حالاها هروقت كه تو حياط دانشكده چرخ مي خورم يادش خواهم افتاد براش دعا مي كنم و به خانوادش و همه دوستاش و مخصوصا تو و خواننده هاي وبلاگت تسليت مي گم